Tevredenheid voor altijd.

Wat wij niet allemaal doen om het gevoel van tevredenheid te krijgen:
eten, kopen, hard rijden, schelden, gelijk krijgen, medicijnen,
stoer doen, knap zijn, sex, geweld, stelen, leren, zeggen dat iedereen stil moet zijn, belangrijk worden, je best doen, etc, etc.

Het lijkt wel alsof we ons hele leven -iedere minuut- bezig zijn met het behalen van het gevoel van tevredenheid.
Als we het dan hebben…duurt het maar even. Want als de honger gestild is en we tevreden zijn, beginnen we al weer te denken over het volgende doel dat ons tevreden kan maken.
En zo gaat het maar door.
Eigenlijk zijn we gevangenen van onze tevredenheidsverslaving.

Nu is er door veel mensen -filosofen, spirituele zoekers en gewone mensen- die deze dwangmatigheid inzagen, gezocht naar een uitweg uit dit zoeken naar tevredenheid.

Velen vonden de uitweg. En het gekke is dat de mensen die het vonden, bijna altijd tevreden zijn. Met alles wat er is. Met wat er al is. Zoals het is.

De uitweg werd vaak gevonden door een spiritueel pad te volgen of door religie (ja alle vormen daarvan) en anderen vonden het per ongeluk door een ingrijpende gebeurtenis.

Ik hoop dat jij het ook vindt. En dat je een vrij mens wordt.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Reageren uitgeschakeld

Iets nieuws leren.

Op de matrozenschool waar ik werk werd ook dit jaar weer een opendag gehouden. Dat is om ervoor te zorgen dat kinderen geïnteresseerd raken in onze school en dat ook hun ouders het zien zitten om hun kinderen aan ons toe te vertrouwen.
Voor mij zijn vooral ook onze oudleerlingen van harte welkom. Want; hoe mooi kan het nou zijn dat -á publiek- verhalen over hun leuke schooltijd verteld worden en over hoe het nu met hen gaat. Eigenlijk ben ik erg trots op deze jongens. Ze hebben allemaal werk en zijn druk bezig hun leven vorm te geven.
Buurtbewoners en mensen van bedrijven waar we mee samenwerken komen ook graag kijken.

Iedere leerkracht begeleidt een activiteit waar de gasten aan mee kunnen doen. Ik begeleidde dit jaar het troswerpen. En omdat er door een sponsor een beker beschikbaar was gesteld voor dit onderdeel, besloten we om dit onderdeel het Open Wereldkampioenschap Troswerpen te noemen.

20130222-103414.jpg
Het is de bedoeling dat de lus van een touw binnen 3 minuten zo vaak mogelijk om een paal gegooid wordt.
Dat is best lastig als je dat nog nooit hebt gedaan. Daarom legde ik die dag aan heel veel kinderen en volwassenen uit hoe je dit het best kunt doen. En daar heb ik wat van geleerd. Het begon met de volgende situatie:
Een meisje kwam met haar vader aangelopen en ik vroeg of zij al eens geprobeerd hadden met zo’n scheepstouw te gooien. Dat hadden ze nog nooit gedaan. Ik legde het meisje uit hoe je moet staan en waar je op moet letten. Haar vader was na mijn eerste instructie alvast begonnen en had al twee keer misgegooid. Het meisje wierp meteen raak, van dichtbij welliswaar, maar toch. Ik adviseerde haar dit nog twee keer te doen en dan wat verder weg te gaan staan. Ze bleef raak gooien; ook toen ze op dezelfde afstand als haar vader gooide. Haar vader gaf het op en wilde verder. Zijn dochter ging mee.

Als ik nu weer lesgeef in dit onderdeel vertel ik mijn matrozen dat ze op een afstand moeten oefenen waarbij ze 8 van de 10 keer raak gooien. Daarna vergroot je de afstand.
Ik denk dat deze manier van aanleren drie voordelen biedt:

1) Veel succeservaringen, het is leuk om te doen.
2) De oefening is voor niemand te moeilijk (faalangst overwinnen)
3) Door vaak raak te gooien (winnaarsworp) verankert de goede beweging in je systeem.

Ik meen mij te herinneren dat deze manier van leren ook toegepast wordt op de basisschool bij het vak spelling. Er wordt goed op gelet dat woorden zo vaak mogelijk goed geschreven worden. Feedback op gemaakte spelfouten volgt snel.

Fijn dat ik mijn basisschoollerarenkennis ook bij dit vak kan toepassen.

20130222-103831.jpg
De winnaar van de De Groot beker was oudleerling Andrian.

Robbie van Haften.
22-2-2013

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , , | Reageren uitgeschakeld

Teambuilding
avatar

De opruimweek is weer begonnen. Eindelijk even tijd om wat nieuwe ideeën uit te werken en je voor te bereiden op het volgend schooljaar. De leerlingen zijn al met vakantie en wij hebben het rijk alleen.
Doordat ik dit jaar veel uren ingeroosterd stond, heb ik nauwelijks gemerkt wat er allemaal gebeurde op school en in de wandelgangen. Bijkletsen doe je dus ook in zo’n week.
Maar dinsdag miste ik ineens een paar collega’s. Het bleek dat het bovenbouwteam was gaan zeilen op het Sneekermeer. Ik vond het een goed idee om met het team wat leuks te doen. We zouden ook nog met al het personeel wat gaan doen, maar iets met het onderbouwteam leek me ook wel leuk.
Het zou natuurlijk niet meevallen om op zo een korte termijn nog iets te regelen; iedereen moet tijd hebben, het mag niks kosten en het moet in de buurt zijn….
En dus werd het: Samen ontbijten in de Hema.
Dat kon morgen al, kost maar een euro per persoon en omdat het zo’n simpel lachwekkend idee was, wilde iedereen er wel wat tijd voor vrij maken.

Hier een kleine impressie:

Foto1448
You need to upgrade your Flash Player

Terug op school hebben we gezellig nagepraat en kregen we koffie met gebak; ook van de Hema natuurlijk. Het was ons opgevallen dat we internationaal gegeten hadden: Franse croissants en Engelse scrambled eggs en Betuwse aardbeienjam… Best luxe dus.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Reageren uitgeschakeld

Respect en zo
avatar

Wij leraren vinden wel eens dat onze leerlingen respectloos zijn. “Ze hebben hebben geen enkel respect meer voor ons!”, is een uitspraak die je nog wel eens hoort.

Soms word je er boos van!


Ik vroeg me al een tijdje af of dit echt waar zou zijn. En toen deed het volgende zich voor:

Respect?
Mark kwam lachend naar me toe, terwijl ik een buitenboordmotor aan de wand hing die we net gebruikt hadden tijdens de beroepsoriëntatieles. Hij begon me vrolijk een verhaal te vertellen over iets dat hij uitgevreten had met zijn maten. Blijkbaar was ik een soort van vertrouwd persoon voor hem geworden. Een jaar geleden had hij me nog bedreigd om me in elkaar te slaan als ik met zijn ouders zou praten. Er is sinds die tijd veel veranderd.
Ik ben door mijn pabo-studie de dingen wat anders gaan zien en Mark heeft een paar maanden op de Rebound gezeten en heeft wat tests gehad.  Het blijkt dat hij PDD-NOS heeft. Dat verklaarde voor mij veel. Ik heb daar ervaring mee. Dat ik dat zelf niet bedacht had, of er rekening mee had gehouden. Stom, stom, stom!
Terwijl Mark het verhaal vertelde, besefte ik dat ik Mark nog ergens op moest aanspreken. Hij had zich een dag geleden niet zo netjes gedragen. Hoe moest ik dit nu aanpakken? ‘Nu is hij vrolijk en is er vertrouwen’, bedacht ik, terwijl ik om de grap van Mark lachte.

“Ik heb het gisteren voor je opgenomen, Mark”, zei ik toen zijn verhaal afgelopen was. Hij keek me verbaasd aan, “opgenomen, hoezo dan?” Terwijl ik verder ging, liep ik ondertussen met Mark naar een rustig hoekje in de botenloods van onze school. “Weet je nog dat we gisteravond terug kwamen van het sloepvaren en dat je toen een stofzuiger van de schoonmaaksters had gebruikt als karretje om de buitenboordmotoren te vervoeren?” Er verscheen een blik van herinnering in de ogen van Mark. Hij begon ook een beetje nerveus te lachen. “Die mevrouwen zeiden toen dat je die stofzuiger niet mocht gebruiken en je liep gewoon door, terwijl je ook nog iets ergs tegen ze zei”. Terwijl ik praat hou ik Mark goed  in de gaten. Ik zie dat zijn lontje begint te smeulen. Hij wordt verontwaardigd. “Ja, weet u wat ze zei…!”, begon Mark. “Ik kan me wel iets voorstellen over wat ze zei. Zij is misschien ‘ook’ wel geen lieverdje! Maar nu komt juist het mooie voor jou…” Vragende blik van Mark. Ik ging verder:”De schoonmaakmevrouw was natuurlijk boos en dat kon ik wel begrijpen. Maar toen zei ze ineens dat jij helemaal geen respect voor mensen hebt en gewoon een grote bek geeft.” Dit had Mark al eens vaker gehoord, dus wachtte hij de rest af voordat hij reageerde. “Toen heb ik tegen die mevrouw gezegd dat jij ‘wel’ respect voor mensen hebt, maar dat je dat gewoon niet altijd laat zien.” Mark was even onbewogen en reageerde daarna geroerd alsof hij blij was met dit begrip “Ja, dat hebt u echt heel goed gezegd meneer, want zo is het, zo is het echt!”
“Nou, dat dacht ik al. En Mark, de volgende keer geen stofzuiger meer gebruiken hè. En een beetje liever tegen mevrouwen, oké?” Mark lacht, “oké!”

In onze samenleving wordt respect tonen steeds minder belangrijk. Bij sommige jongeren is het echt ‘not done’. Maar dat wil dus niet zeggen dat ze ook werkelijk geen respect hebben.

Wat ik uit deze situatie leerde is dat je mensen leert te begrijpen als je wat verder kijkt naar hun beweegredenen. Als je dan ook laat ‘zien’ dat je iemand begrijpt kun je veel beter samenwerken. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor het omgaan met kinderen op school, maar voor het omgaan met alle mensen.

‘Mark’ heeft in werkelijkheid een andere naam. Het is een jongen waar ik steeds meer respect voor krijg en waarvan ik weet dat hij de potentie heeft om een hele goede vakman te worden.

Robbie

 

Posted in Geen categorie | Tagged , , | Reageren uitgeschakeld

Waar je goed in bent.
avatar

Van onze pabo-leraar Theo van Dam leerden we tijdens een college dat het beter zou zijn als onderwijzers actuele en bewezen (didactische en pedagogische) kennis zouden gebruiken in hun manier van lesgeven en omgaan met leerlingen. Dat wordt tegenwoordig nog te weinig gedaan. Het lijkt erop dat de kennis de leraren niet bereikt of dat de kennis nog niet voldoende geland is om mee te werken.
Na dit college bedacht ik me dat we tenminste op de pabo al aardig bezig zijn met het aanbieden van adaptief onderwijs en met het directe-instructiemodel.

Wat doen we dan nog niet? Misschien iets met de drie basisbehoeften van kinderen waar Luc Stevens het over heeft. Is de theorie die hij stelt bewezen? Even kijken hoor; ik ben zelf jong geweest…
- Relatie; vond ik belangrijk. De kloof tussen leraar en mij was veel te groot en dat stimuleerde me niet.
- Competentie; ik werd niet gewezen op dingen waar ik goed in was. Allen dingen die niet goed gingen kregen aandacht. Was dus wel een belangrijk punt.
- Autonomie; ik herinner me dat we in groep 8 voor het eerst opdrachten op een zelfstandige manier mochten invullen en er verantwoordelijk voor waren. Dat was even wennen maar daar groeide ik wel van. Belangrijk dus.
Bij deze verklaar ik De Drie van Stevens voor bewezen! Lekker makkelijk he?

Oké, adaptief onderwijs komt leerlingen hierin al flink tegemoet. Kunnen we nog iets toevoegen of weglaten?
Top-coach Marc Lammers wil even wat zeggen:

Richt je op dat waar je goed in bent. Gaaf! Daar zitten alle drie van De Drie van Stevens in. Autonomie; omdat je leerling mag uitspreken waar hij goed in is en wat hij nodig heeft om beter te worden. Competentie; doordat een leerling doet waar hij al goed in is ontstaat het gevoel van competent zijn. Relatie; doordat er aan de sterke kanten van de leerling aandacht besteed wordt, zal de relatie ook beter worden. Ook de relatie met andere leerlingen in de klas kan hierdoor beter worden als je in groepswerk de sterke kanten gaat benutten.

Ik bedacht dat ik ook niet altijd de sterke kanten van mijn leerlingen gebruik. Daar was ik eigenlijk nooit bewust mee bezig geweest. Het was tijd om dat te veranderen. Dan komen natuurlijk eerst van die weerstandsvragen als; kan dat wel in mijn klas of vakgebied, krijg ik er wel de ruimte voor, kunnen de kinderen het wel aan (vrijheid) en krijg ik er wel de tijd voor?
De ruimte krijg ik, de tijd niet (maar als je beter wilt worden moet je investeren), de leerlingen kunnen het aan mits ik goed afstem en juist mijn vakgebied leent zich er uitstekend voor.
Ik ben begonnen met een introductie…

Eerst heb ik in de klas een filmpje laten zien. Daarbij heb ik verteld dat de jongen in de film dacht dat hij niets kon en dat ook de mensen in het dorp waar hij woont geen enkele verwachting van hem hadden. Niemand had hem ooit iets proberen te leren.

Na het bezoek van de vreemdeling had de jongen ontdekt dat hij heel goed was in banjo spelen en dat hij zelfs in staat was om met de banjo te communiceren. Talent had hij al, maar doordat de vreemde man hem een beetje op weg hielp werd hij ineens heel goed.
Hierna heb ik in de klas gevraagd waar mijn leerlingen goed in zijn. Meer dan de helft wist het niet te benoemen. Die denken daar deze vakantie misschien wel over na. Ik wist vroeger ook niet waar ik goed in was. Nu weet ik hoe belangrijk het is om je dat bewust te zijn. Verder hoorde ik van de volgende talenten: voetballen, doorzetten, bedenken van dingen, snel reageren, details opmerken, ontwerpen, onderbouwen, vechten, schelden en ‘me eruit lullen.’ Talenten genoeg dus!

Na de vakantie ga ik ermee door. Doordat er zo’n grote verscheidenheid aan talenten is, denk ik dat ik groepsopdrachten ga geven en de jongens ga coachen op hun kwaliteiten en samenwerking.

Eigenlijk hoop ik dat ik wat advies van de lezers van dit blog krijg. Reageer gerust! Of je nu docent, coach of een van mijn leerlingen bent. Alle advies is welkom.

Robbie

Posted in Geen categorie | Tagged , , | 1 Comment